Bu Mektup Sana Değil

Bu mektup sana değil, kendime. Gençliğime. Ne çok yıprattın kendini. Belki olmayacak şeyleri oldurmaya çalışırken; olanlardan zevk almayı unuttun. Çokça hüzünlendin, kederlendin. Acabalar yüzünden gözlerin sürekli nemliydi. Başka kalpleri kırmamak için kendi kalbini paramparça ettin. 

Bu mektup sana değil, kendime. Şu an ki bana. Yüreğindeki fırtınaları dindiren olgun kadına. Küçük şeylerden büyük mutluluklar duyan, çocuk ruhuna tutunmayı başardın en sonunda. Kalp kırıklarını  tecrübeleri bir tutkal misali kullanarak birleştirdin, artık kalbin yine bir bütün, onu bu kusurlu haliyle sevmeyi öğrendin. 

Bu mektup sana değil, kendime. Gelecekte ki bana. Ne olursa olsun ruhunun sesini dinlemeyi bırakma. Heybendeki yaşama sevincini nereye gidersin git yanında taşı. Korkularının yanı başında olmaya devam edeceğini  bile bile, yeni şeyler denemekten asla vazgeçme. Yaşadığın her andan keyif almaya, sevdiklerinle daha fazla vakit geçirmeye özen göster. Herkesten önce kendine iyi davran. 

Bu mektup sana değil, kendime. Dünya üzerindeki bir yılını daha tamamlayan kadına. Bir kitapta okumuştun hatırla. Çocuklar ve olgun insanlar için zaman algısı çok farklı diye. Bir çocuk için geçmeyen zaman, kırklı yaşlarına gelince su misali akmaya başlıyor. Zaman dev bir saat kulesi gibi, tam kalbinin orta yerinde; tik tak - tik tak durmadan ve ritmi arttırarak ilerliyor. Ve bir gün o tik tak sesinin kesileceğini unutmadan, henüz vakit varken, doya doya yaşa. İster şarkı söyle, ister ağla, yaşayacağın hayatın süresi değişmeyecek. Yaptıklarının ve yapamadıklarının toplamı sensin. Bunu unutma ve kendi sev. 

Doğum günün kutlu olsun.

13.07.2026

✄----------------------------------------------------------------------

Paylaş:

Devamını oku

Kahve Bahane #Toprak Kokusu

Kendime bir keyif çayı yaptım. Koltuğun üzerine lehçe notlarımı yaydım. Ders çalışmaya başlamadan, az önce başlayan yağmura göz atmak için balkona çıktım ve olanlar oldu. 

Yaz yağmurlarının en sevdiğim tarafı etrafa yaydığı toprak kokusu. Usulca tabletimi ve yeni aldığım türkçe klavyemi alıp yazmaya başladım. Notlar koltuğun üstünde beklemede, masada çayım ve tabletim, dizlerimin üzerinde klavyem, kulağımda yağmur damlalarının sesi, burnumda toprak kokusu...

İzmir'den döndüğümüzden beri hava hiç beklenmeyecek derecede sıcak. Krakow'lular şaşkın, Yasemin mutlu. Sanırım ilk defa tam bir hafta boyunca her gün bisiklet sürebildim. 

Geçen hafta iş yerinde denetim olduğu için ofise gitmiştik. Sonrasında da takımla yemeğe çıktık. Müdürüme ben bu hafta mesaiye geç başlarım sabahları bisiklet süreceğim dedim ve dediğimi de yaptım. Sabah 6-7 arası çıktım ve bir saat bisiklet sürdüm. Gelin bendeki keyfi siz düşünün. 

Artık erkenci bir kuşum, erken uyuyup erken uyanıyorum. Yaz aylarında genelde böyle oluyor rutinim. Şimdi yağmurlar geri geldiğine göre spor salonu yolları bizi bekler. Bundan da şikayetçi değilim. Salona gitmeyi de seviyorum.

Sanırım ben genel olarak sevmeyi ve küçük şeyler ile mutlu olmayı seviyorum. Oldum olası bu böyleydi. Mesela altı üstü bir klavye aldım kendime. Şimdi onunla yazmayı da seviyorum.

Bir yandan içimde adını koyamadığım bir huzur varken, bir yandan da bu günlerde biraz depresif şarkılar dinliyorum. Şirket hesaplarının mutabakatını yaparken depresif, ay sonu kapanışlarını yaparken de 90lar pop dinliyorum. Ve böylece yuvarlanıp gidiyorum.

Bir anda yazılan kahve bahane yazısı ne kadar karışık olabilirse o kadar karışık bir yazı oldu. Bunu kabul ederek ortalığı daha çok karıştırmadan yazıyı sonlandırma vakti geldi.

O zaman klasikleşen kapanış cümlemiz gelsin; 

Bir sonraki kahve bahane yazısında görüşünceye dek şen ve esen kalın. Kötü hissettiğiniz zamanlarda da kendinize fazla yüklenmeyin, Hayat bu, her zaman prenses gibi hissedemezsin.

✄----------------------------------------------------------------------

Paylaş:

Devamını oku