12 Şubat 2020

Kahve Bahane #Dondurma


İnceldiği yerden kopsun! Bir haftadır hasta olup olmamak arasında gidip gelirken, bir yandan da canım deliler gibi dondurma çekiyordu. Bu akşam, çok değil tam beş dakika önce, derin dondurucuda zor günler için sakladığım çilekli dondurmayı ellerimin arasına aldım. Şimdi bir yandan dondurmayı kaşıklarken bir yandan da kahve bahane yazısını yazıyorum. Değmeyin keyfime. Kısa bir kahve bahane yazısı sizi bekliyor.

Keyif demişken, bir işe girişip, yüzüp yüzüp kuyruğuna gelince insanda oluşan mutluluk hissi geldi aklıma. İnsanın kendine aferin demeyi keşfetmesi lazım. Şımartması lazım kendini. Benim de kendime aferin dememe çok az kaldı.

Zamanı daralan bir başka durum ise beş senedir yaşadığım evdeki son günlerim. Yine bir taşınma telaşı içindeyim. İşten eve gelip eşyaları istifliyorum. Ev hayli dağınık, sağda solda koliler var. Hafta sonları da taşınacağımız evin eksikleri için alışverişe gidiyorum. Dur durak bilmeden tam bir karınca gibi çalışıyorum. Bu taşınma işi bitince on iki sene içerisinde dört kez taşınmış olacağım. Şimdi tek hayalim, evde kahve bahane yazma köşesi olarak gözüme kestirdiğim yerde, keyif kahvemi yudumlayıp yeni yazılar yazmak.

Yuvam dediğim her yeri fazlasıyla benimsiyorum. Sonra oradan ayrılma vakti gelince biraz buruklaştığımı itiraf etmeliyim. Bu yaşam alanımda evin altında var olan spor salonunu çok özleyeceğim de aşikar. Burada şirketler çalışanları spor yapsın diye bir kart veriyorlar. Anlaşması (neredeyse şehirdeki her spor salonunda geçerli) olan bu karta başvurdum. Öyle pıt diye salona gitme günlerim anılarda kalacak artık. Yeni evin yakınlarında bir salon var. Bakalım, umarım çok kalabalık olmaz. Neyse ki önümüz bahar ve yaz. Salona gidemesem de bol bol koşarım.

Bu sene enteresan bir şekilde kış gelmedi Polonya'ya. Kar görmedik. Soğuk günlerin sayısı geçen senelere oranla yok denecek kadar az. Polonyalılar şaşkın, Yasemin mutlu. Polonyalılar kar tatillerinde kayak yapamadıkları için kızgın, Yasemin üşümediği için keyifli. İşte böyle yuvarlanıp gidiyoruz.
✄----------------------------------------------------------------------
Paylaş:

6 Şubat 2020

Akis #Kara Orman


Bu satırlar okunduğunda, okuyucunun gözünde Bir Tutam Karınca'nın aksi belirecek. O yüzden bu serinin adını Akis koymaya karar verdim. Bu kararı verirken oldukça zorlandım. Mesela Kahve Bahane demek çok kolay olmuştu. Ne Umdum Ne Buldum demek de öyle. Sırada, bana genelde sorulan fakat blogda sıklıkla yer vermediğim konuları içeren bir seri oluşturma fikri var. Bu yazı onun tohumu olsun. Eğer vaktim ve enerjim yeterli gelirse, o tohumu büyütüp bir ağaç yaparım belki. Kim bilir?

Peki neden Akis? Akisin kelime anlamı ne? Yoksa bu kız akış yazacağı yerde Akis mi yazdı? soruları kafanızı yazı bitene kadar meşgul etmesin diye kısa bir açıklama yapmak boynumum borcu.

Akis, yansıma demek; mecazi olarak da bir şeyin başka bir şey üzerinde yarattığı etki demek. Bu yazının içeriğiyle oldukça uyumlu olacağından bilerek ve isteyerek Akis dedim. Geçirdiğim bir ay içerisinde okuduğum, izlediğim ve dinlediğim şeylerin bende bıraktığı etkileri okuyacaksınız. İşte bu yüzden Akis.

Neler Okudum?

Ocak ayı okuma açısından verimliydi. Dört kitap okudum. iki kitabı da yarıladım. Neden iki kitap? Çünkü biri e-okuyucumda diğer ise telefonumda. Kindle yanımda olmayınca telefondaki kitabı okuyorum. 

1- Altıncı Koğuş - Anton Çehov

Çehov şahsına münhasır bir yazar. Bu kitabında bizi elimizden tutup bir akıl hastahanesinin koğuşuna götürüyor. Bir solukta okunan, dialogları ile sizi düşüncelere sevk edebilicek bir kitap. Ben keyifle okudum. 

2- Ruhun Uzun Karanlık Çay Saati ( Dirk Gently Serisi) - Dougls Adams

Ahhh Dirk Gently ahh. Senin akıl sır ermez maceralarını okumak ayrı bir keyif. Bu sefer işin içinde tanrılar da vardı. Dougls Adams diyince akla Otostopçunun Galaksi Rehberi geliyor değil mi? Aslında bu kitap da en az onun kadar iyi.

3- Değişen Kafalar (Bir Hint Efsanesi ) - Thomas Mann 

Bu ay okuduğum en ilginç kitap bu olabilir. İlk defa bir Hint Efsanesi okudum. Konusu ve akıcılığı ile uzun süre aklımda kalmayı başaracak. Bize tamamen farklı bir kültürün efsanesini okumak farklı ve güzel bir deneyimdi.

4- Godot'u Beklerken - Samuel Beckett

Ay kapanışını bir tiyatro eseri ile yapayım dedim. Evet Godot ünlü, Godot herkesin aklına farklı şeyler getiriyor ama bir kitap olarak okununca pek bir akıcığı yok. Ben oyun okumayı çok severim. Hatta sesli okurum. Her karakter için ses tonumu değiştiririm. Fakat bu kitapta o tınıyı bir türlü yakalayamadım. 

Neler İzledim?

Ocak ayında Netflix ile oldukça haşır neşirdim. Açılışı The Witcher ile yaptım. Geralt'ın karizmasına, Yennefer'in de boş bakışlarına diyecek bir sözüm yok. Polonya'lı yazar tarafından yazılan, ilk önce oyuna uyarlanan ve sonrası dizisi çekilen The Witcher, buralarda oldukça popüler. Yanılmıyorsam sezon sonu bölümünde (belki bir önceki bölümde olabilir) dizinin bir kısmını Krakow'un yakınlarında var olan Ogrodzieniec Castle'da çekildi.

The Witcher biter bitmez, herkesin ilgisini cezbeden Atiye ile seyir keyfine devam ettim. Kurgusu farklı olan dizileri seviyorum. İzlerken biraz tırstığımı da itiraf etmeliyim. Umarım ikinci sezonda konu gelip uzaylılara dayanır. Böyle bir beklentim var. Fantastikten bilim kurguya geçiş yapsa güzel olmaz mı? Bence olur.

Dizilerin yanı sıra, bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine, vegan beslenme şeklini destekleyen What The Health aslı belgeseli izledim. Belgesel, sağlığımızın aslında hiç de güvende olmadığını gözler önüne seren, yok artık dedirten bilgiler ile dolu. Belgeseli izlerken zeytin candır dedim. Eğer siz de benim gibi kahvaltı yapmayı sevenlerdenseniz belgeseli izledikten sonra ne demek istediğimi anlayacaksınız. Neler izledim kısmı böyle. Televizyon ile pek içli dışlı olmayan biri için oldukça hareketli bir ay geçirdiğimi söyleyebilirim.

Neler Dinledim? 

Müzik dinlemeyi oldum olası severim. İş yerinde kulağımda devamlı bir kulaklık var. Çalışırken inceden inceden kulağımda melodilerin dolaşmasını seviyorum. Son bir haftadır sıklıkla Göksel dinliyorum. Ben böyleyim, bir sanatçı geliyor aklıma, sonra tüm gün onu dinliyorum. Göksel'in hareketleri parçaları ile hesap kitap yapmak oldukça keyifli. 
Göksel dışında oynadığım oyunun (Divinity Orginal Sin 2) soundtracklarını dinledim. Oyun müziklerini dinlemek güzel oluyor. 
Bazı sabahlar da aklımda bir parça ile uyanıyorum. Yol boyu kafamın içinde çalıp duruyor. İşe gider gitmez açıp dinliyorum. Bu ay aklıma düşen parça Sezen yorumu ile Ne Haber Aşktan oldu.
Ocak ayının kahramanı Melike Şahin yorumu  ile Kara Orman oldu. O kadar çok dinledim ki; blog yazısının başlığında yer almayı hak etti. 

İşte böyle. Bir Tutam Karınca'nın hayatından bu ay bunlar geldi, geçti.
Şimdi bir sonraki yazıda görüşünceye kadar şen ve esin kalın deme zamanı. 
Kendinize iyi geçinmeyi ihmal etmeyin.
Sevgiler.

✄----------------------------------------------------------------------
Paylaş:

19 Ocak 2020

Kahve Bahane #Parti Şahane


Sabah aklımda bilgisayarımı alıp, yakındaki kitap kafeye gidip, bu haftaya dair bir kahve bahane yazısını yazmak vardı. Sonra araya ev işleri girdi, isteğim beni terk etti. Kahve bahane yazısını yazmak da bu saate kaldı.

Oldukça hareketli bir hafta geçirdim. Hafta kapanışında da şirketin partisine gittim. Tüm yıl çalışıp; aylık, üç aylık ve yıllık kapanışı yapan bizler için şirket güzel bir parti düzenlemişti. Yedik, içtik, dans ettik, yeni yıl ve bizi bekleyen ay sonu işlemleri için enerji depoladık.

Eğlenmek güzel fakat böyle yerlerde illaki dağıtan birileri çıkıyor. İşte o içki denen tüm kötülüklerin anasından nasibini almış bir insan evladı da partinin sonunda beni buldu ve beni zor durumda bıraktı. Az biraz ona da canım sıkıldı aslında. Parti bitmek üzereyken başka birimden biri, şirkette pek sık görmediğim biri, lütfen seni bir kere öpebilir miyim? diye tutturdu. Uberi çağırıp, parti alanını terk etmem saniyeler sürdü diyebilirim. Allahtan ayağımda bot vardı. Ya ayakkabı olsaydı da biri koşarken çıksaydı. Al sana yeni ve dramatik bir Kül Kedisi hikayesi...

Partinin yorgunluğu ve son anda yaşadığım şok nedeninden olsa gerek bu hafta sonu kendimi biraz depresif hissettim. Dur biraz tatlı yiyeyim de depresyondan çıkayım dedim. Bu sefer de şeker komasına girdim sanırım. Bir baş ağrısı, bir mide bulantısı. Bünye bu kadar ani şeker yüklemesine dayanamadı resmen. Tam da şu an "Neden spora gitmedin" diye soruyorsanız, partide topuklular ile dans etmekten diyebilirim. Normalde yüksek topukluları pek nadir giydiğimden, böyle ayda yılda bir giyince ayaklarım afallıyor. Kendine gelmesi bir iki günü alıyor.

Kendine gelmek demişken, yavaş yavaş özüme dönüyorum. Belki bundan blogumda hiç bahsetmedim fakat bir zamanlar bilgisayar oyunları oynamaya bayılırdım. Şimdi eski günlerdeki gibi playstation oynayıp duruyorum. Hem de öyle azıcık değil. Günde bir iki saat Divinity Orginal Sin II oynuyorum. Bu kontrollü davranmış halim. Yoksa içimde çok feci bir gamer yatıyor. Bir uyanırsa, oyun oynamaktan ne ev işi yapabilirim ne spora gidebilirim ne de uyuyabilirim.

Bu aralar hep bir koşuşturma içindeyiz, sebebi de yakın zamanda taşınıyor oluşumuz. Polonya'ya geldiğimizden beri, beş senedir aynı evdeyiz. Şimdi evimizi değiştirmemize az bir zaman kaldı. Ve yeni evde bir çalışma odam olacak. Çalışma odama kavuşmanın tatlı heyecanı var içimde. Yer sıkıntısından dolayı ara verdiğim Nachnuch çantalarına geri dönebileceğim. Resim çizmek için daha büyük bir alanım olacak ve daha özgürce çalışabileceğim. Çünkü bir şeyler üretirken dağıtmayı seviyorum.

Sanırım ben genel olarak dağıtmayı seviyorum. İş yerinde de öyle, gün içinde herkesin masası gayet topluyken, benim masamın her yerinde faturalar, kalemler, bardaklar oluyor. Gün sonu topluyorum, ve ertesi sabah masayı dakikalar içinde tekrar dağıtabiliyorum. Böyle bir döngü içindeyim.

Döngü demişken, şimdi içimden bir ses "tamam Yasemin yeter bu kadar, artık oyuna dön" diyip duruyor. Ben de içimdeki sese kulak vermeye bayılırım.
O zaman ne diyoruz, bir sonraki kahve bahane yazısında görüşünceye dek şen ve esen kalın. Kendinizle iyi geçinmeyi de ihmal etmeyin.
Sevgiler.


✄----------------------------------------------------------------------
Paylaş:

11 Ocak 2020

Kahve Bahane #Kayısı Kurusu


Hangi zaman diliminde olduğumun bir önemi yok. Beynime giden kahve gönder sinyali beni hemen harekete geçiriyor. Gece yarısı olmasını iki saatten az kala masada demlenmeyi bekleyen kahve bunun en büyük ispatı. Masada kahve varsa, Cuma akşamı hava soğuksa ve evde oturuyorsam, kahve bahane yazmak güzel bir aktivite.

Öncesinde Anton Çehov'un Altıncı Koğuş adlı kitabını bitirdim. Akıl hastanesinde geçen olayların konu alındığı güzel bir kitaptı. Öylesine güzeldi ki susamama rağmen kitaptan kopup su molası bile vermedim. Kitabı bitirdiğimde aslında kim akıllı, kim deli şu hayatta diye düşünmeden de edemedim.

Herkesin bir deli tarafı var sanırım. Mesela dün otobüse yetişmek için ayağımdaki topukluları ve elimdeki şemsiyeyi hiçe sayarak koştum. Arkasından değil. Otobüse doğru koştum. Buna rağmen parmaklarım kapının açma düğmesine tam değecekken otobüs hareket etmeye başladı. Parmağım, Michelangelo'nun Adem'in Yaratılışındaki tablosunda resmettiği gibi yolun ortasında kalakaldı. Biraz söylendiğimi itiraf etmeliyim. Çünkü otobüs benden elli metre sonra yaya geçidinde en az iki dakika yayaların geçmesini bekledi. Ben de terkedilmiş sevgili gibi arkasından baktım. Baktım ki geriliyorum. "Hop Yasemin kendine gel; çünkü bir yere geç kalmış değilsin, ne bu aceleci halin" dedim ve sanki bu olay hiç yaşanmamış gibi on dakika sonra gelecek olan otobüsü beklemeye başladım.

Daha önce yaşadığım hayat öyle çok yormuş ki beni. İşe geç kalma korkusu, geç kalınca neden geç kaldığını açıklama zorunda olmak... Bunlar ne saçma şeylermiş. Şimdi bambaşka bir yaşamın içindeyim ve böyle şeylerle uğraşmak zorunda kalmıyorum. Durum böyleyken kaçırdığım otobüse sinirlenmek de neyin nesi? Az biraz rahatla artık.

Yeni yıla hep bir beklenti ile girilir. Benim de bu yıldan tek beklentim rahatlamak. Artık daha rahat bir insan olmak istiyorum. Bazı durumlarda aslında oldukça rahatım. Mesela uykum gelmişse her koşulda uyuyabilirim. Geçenlerde sıralı oyun oyunuyorduk. Benim turum bitince pıt diye uyuyordum bir sonraki turun bana gelmesi neredeyse bir dakika sürüyordu. Bir dakika sonra hiçbir şey olmamış gibi uyanıp kaldığım yerden oyuna devam ediyordum. Kardeşim abla böyle yaparsan beyin devrelerini yakarsın dedi. Adam haklı. Çünkü bir dakikalığına da olsa beyni kapatıp açıyordum. Bunu lambayı açmak için peş peşe düğmeye basmak gibi düşünebiliriz. Böyle yapmaya devam edersem bir gün o lamba patlayacak. O zaman da al başına belayı.

Lamba demişten, ofisteki lambalardan nefret ettiğimi söylemden geçemeyeceğim. Bugün az biraz güneş çıktı. Pencereki jaluzilere inat güneş ışınları tüm sıcaklığıyla içeri süzüldü. O anda kendimi ofis dışına ışınlamak için delicesine bir istek duydum. Burada hava soğuk ve güneşli olduğu zamanlarda, o güneş azıcık da olsa insanı ısıtıyor. İşte öyle bir havada uzun uzadıya yürümekten daha keyifli bir şey yok. Ama biz ne yaptık. Bir saat boyunca şirketin 2020 yılı hedeflerinin anlatıldığı bir toplantıda öylece ekrana baktık. Bu da çalışma hayatının gerçekleri.

Güneş battı, hava karardı, ben yine bir otobüs kaçırdım, eve geldim, akşam yemeğinde Polonya usulü tavuk çorbası içtim, biraz uzandım, kitap okudum, kahve yaptım kendime, yazı için başlık düşünürken, kahvenin yanında yemek için tabağa koyduğum, İzmir'in güneşinde kurutulmuş olan kayısı kurusuna takıldı gözüm.
Kahve, kayısı kurusu ve yazı bitti...
Şimdi bir sonraki yazıda görüşünce kadar şen ve esen kalın deme zamanı.
Kendinize iyi davranın.
Sevgiler.
✄----------------------------------------------------------------------
Paylaş:

6 Ocak 2020

Kahve Bahane #2020 Yılının İlk Yazısı


Az önce ocakta bir yorgunluk kahvesi pişti içli içli. Bundan mütevellit evi bir kahve kokusu sardı. Yorgunluk kahvesi bu zaten diye düşünüp, hızlıca makinede hazırlamadım. Cezveyi koydum ateşin üstüne. Kaynayana kadar başında bekledim. Tam o esnada, gözüm bugün aldığım, yıkadığım ve suyu süzülsün diye lavabonun yanına bıraktığım üzümlere takıldı. Kahvemin köpüğü oluşurken bir iki tane üzüm tanesi attım ağzıma. Yediğim üzümler babaannemin bahçesinde yetişen üzümlere ne çok benziyor diye düşünürken, kahvenin kokusu yayıldı her yere. Şimdi masamda kahve, 2020 yılının ilk kahve bahane yazısını yazıyorum.

İsa doğdu, Noel baba gezdi, 3 Kral şehre geldi, diye diye uzunca bir tatil yaptık. Bu tatilden sonra yarın işe gitmem gerektiği gerçeği bir nebze canımı sıkıyor. Tatil süresince neredeyse mutfağa da girmedim. Bunun acısı da bugün çıktı tabii. Hani bahsi geçen yorgunluk vardı ya; o harıl harıl yemek yapmamdan kaynaklı.

Rutinden çıkmak güzel. Mesela dün daha önce yalnız buluşmadığım bir arkadaşımla (hep grup olarak buluşuyorduk) bir kahve içmeye gittik. Keyifli ve kaliteli zaman geçirdim. Sanattan, kitaplardan, şehirlerden bahsettik. Bu kış günlerinde, ruhu olan bir mekanda, kahve eşliğinde, içi dolu dolu sohbetlerden güzel bir şey yok sanırım.


Hazır vaktim varken, ilmek ilmek işleyip bitirdiğim battaniyemin ipliklerini temizledim. Minik motiflerden oluşan bu battaniye de ne çok emek var size anlatamam. Temizledikten sonra çıkan iplerden oluşan bu renk cümbüşünü atmaya kıyamadığımı da itiraf etmeliyim. Şimdilik masanın bir köşesinde duruyorlar. Aklımda bunları minik ve dekoratif bir cam şişe içine hapsetmek var. Fakat tam olarak karar vermiş değilim. Bu nedenle pintereste gezinip neler yapabilirim diye bakınıyorum. 


Pinterest benim tüpsüz daldığım, daldığımda da çıkamadığım bir derya. İpliklerle neler yapabilirim diye bakarken bu güzelliği gördüm. İnsanlar ne güzel şeyler üretiyor.  

Bir yere gittiğimde, ambiyansı güzelse, dur şunun fotoğrafını çekeyim de blogumda paylaşırım diyorum. Çoğunu blog yazılarıma eklemeyi de unutuyorum. Sizin anlayacağınız; bu ne perhiz bu ne lahana turşusu kıvamındayım. Bugün de kahve içmeye gittiğimde, geçen hafta kardeşimin getirdiği Türkçe dergiyi okudum. Polonya'ya geldiğimden bu yana, dışarıda dergi okumadığımı fark ettim ve o anı ölümsüzleştirmek istedim. İşte o kare bu yazının kapak fotoğrafı oldu.

Ana dilinden uzak bir yerde yaşamanın eksilerinden biri bu. Kitapçılardaki rafları doya doya karıştıramamak, oturduğun yerde var olan, beni oku oku diye gözünün içine bakan dergilere sadece bakmak. Bu yüzden bugün çantamda taşıdığım dergi benim için çok özeldi.

Genel olarak, bu her şey için geçerli. Ulaşılabilirlik ne kadar kolaysa, değeri o kadar azalıyor. O yüzden siz üstteki satırları okuyup, altı üstü bir dergi yahu diyebilirsiniz. Emin olun benim için durum hiç de öyle değil.

2020 yılında blogda bir takım değişiklikler yapmak istiyorum. Kahve Bahane serisine devam etme kararı aldım. Ne umdum Ne Buldum serisini yazıp yazmama konusunda henüz bir karar vermedim. Aklımda yeni bir içerik oluşturmak var. Daha önce yorumlarda da karşılaştığım; "ne okuyorsun? Ne dinliyorsun? Ne izliyorsun?"  bunları hiç paylaşmıyorsun diyenlerlere sesleniyorum; sanırım tam sizlik bir plan var aklımda. Aylık olarak neler okuduğuma, neler dinlediğime ve izlediğime değinen bir içerik geliyor.

2020 yılının ilk haftasında, bence tam da adına yakışır bir kahve bahane yazısı oldu. Biraz ordan, biraz burdan derken, farklı konulara yer verdiğim yazının sonu geldi.
O zaman ne diyoruz;
Bir sonraki kahve bahane yazısında görüşünceye dek şen ve esen kalın. Kendinizle iyi geçinmeyi ihmal etmeyin.

✄----------------------------------------------------------------------
Paylaş:
Fotoğrafım
Mam na imię Yasemin. Jestem z Turcji. Mieszkam w Stambule, a teraz w Krakowie. Mówię po turecku i angielsku znam też trochę po polsku. Z zawodu ksiegowa. Moje ulubione słowa oczywiście :) Interesuję się literaturą i sportem. Lubię kawę. Uwielbiam mój rower.