Bugün buraya bambaşka şeyler yazma niyetindeyim lakin hayat her zaman olduğu gibi planladığınız şekilde akmadığını yeniden öğretti bana.
Çok değil beş saat önce babaannemin vefat haberini aldım. Ve babaannemin ölümüne ikinci kez ağladım. Devamlı dua ederdi, Allahım beni elden ayaktan düşürme diye. Hep istediği gibi olmuş ölümü. Evinde, yataklara düşmeden, aniden. 92 yıllık hayatına çok acı sığdırdı. Kendi halinde, asla dedikodu yapmayan, çok çalışkan, sürekli üreten ve vermiş olduğu tüm kayıplara rağmen güçlü durmuş bir kadındı.
Aslında daha önce de ağlamıştım babaannemin ölümüne. Daha 18 yaşımdayken, üniversiteyi başka bir şehirde okurken, babamın öldüğünü telefonda bana söylemek istemedikleri için babaannen öldü diye geri çağırdılar beni. Uzun bir otobüs yolculuğunda, geri dönerken tüm gece babaannem ölmüş diye ağladım. Ama eve varınca bir anda babaannemi karşımda gördüğümde ve gerçeği öğrendiğimde keşke sen ölseydin dedim. Sanırım bu zamana kadar, babaanneme karşı içimde kalan en büyük pişmanlığım budur. O lafı hiç söylememiş olmak.
Aradan geçen 26 yıl sonunda, işte bugün babaannemin ölümüne bir kez daha ağladım. Umarım; “içimi çok yaktı gidişi” dediğin oğluna sarılabilsin babaannecim. Nurlar içinde uyu.
