Blog yazılarımın bir numaralı kahramanı olan bilgisayarım ekonomik ömrünü doldurduğundan mütevellit çekmecede atıl bir şekilde duruyor. Son birkaç yazımı telefonu kullanarak yazıyorum. Açıkçası pek keyif aldığım söylenemez.
Elimizin altında bir dünya varmış gibi hissetmemize rağmen, aslında minicik ekrana kocaman bir hayat sığdırmaya çalışıyormuşuz geliyor bana.
Benim için kahve bahane demek; tuşlara çıt çıt basarak yazmak demek, yanında sıcacık bir kahve yudumlamak demek, fonda hafif bir müzik demek. Bunlar bir araya gelince tam olarak kahve bahane ruhuna yakışır yazılar çıkıyor ortaya. Bilirsiniz kahve bahane hiçbir zaman tek bir konuya odaklanmıyor. Her paragrafta farklı şeyler yazmayı seviyorum.
Bu sıralar biraz da sağlığıma odaklanmış durumdayım. Genel olarak gidişatımdan memnun olsam da, birkaç test yaptırdım. Sol göğsümde minik bir kitle olduğunu, lakin korkulacak bir durum olmadığını ve altı ayda bir kontrole gitmen gerektiği öğrendim. Stres hormonum bi tık yüksekmiş, minik minik hormonal değişiklikler olması normalmiş. Bu döngüyü bozabilirmiş.
Bu bilgiler doğrultusunda spor yoğunluğumu bir tık düşürdüm. Bedenime bir sıkıntı yok, her şey yolunda sinyalini göndermeyi hedefliyorum.
Bak hedef demişken, tam da bir sene önce verdiğim karar doğrultusunda Lehçe öğrenme hedefimi sanırım gerçekleştirdim. Tam olmasa da sonuça bayağı yakınım. Açıkcası bu süreci de akışına bırakmaya karar verdim. Çünkü son zamanlarda her gün ağlıyordum. Ve bu da bedenimde gereksiz bir stres yükü yaratıyordu.
Mümkün olduğunca az yük almak istiyorum omuzlarıma. Artık bi sal kendini Yasemin modunu açma zamanı geldi. Ne demiş Cemal Süreya “ hayat kısa, kuşlar uçuyor”
Kahve bahane yazısı da böyle son buluyor. Bir sonraki kahve bahane yazısında görüşünceye dek şen ve esen kalın.
Kendinize alan tanımayı da ihmal etmeyin.
